Poplątana
Życie mnie nudzi.
Codziennie budzę się w tym samym łóżku,
z tą samą osobą.
Biorę prysznic, myję zęby,
ubieram się.
Jem to samo śniadanie
i tą samą drogą jadę do pracy.
Mam 28 lat i boję się,
że nic mnie już nie czeka.
Czasem w sklepie
oglądam dwie różne puszki fasoli
i myślę sobie: „Ta jest lepsza. Albo nie, ta”.
I zdaję sobie sprawę, że to najnudniejsze myśli na świecie.
Boże!
To wszystko bez sensu.
No dobra. A co u ciebie?
Co u mnie?
Nic.
Super.
- Swędzi mnie twarz. - To egzema?
Nie. Skąd ten pomysł?
Spójrz na palec.
O Boże!
Jasna cholera!
Reed Hollingsworth?
Coś z nim nie tak?
Absolutnie nic.
Jest jak najbardziej w porządku.
Bezpretensjonalny i miły.
Miły z niego gość.
To akurat dobrze.
Jego rodzina jest zamożna, ustosunkowana i uprzedzona klasowo.
Uprzedzona klasowo?
I rasistowska.
Chodzi o tamte szparagi.
„Widzę, że podajemy sobie szparagi w drugą stronę”.
Jego matka wie, jak należy
podawać dania przy stole.
„Czy tak to robią w Meksyku?”
Może była ciekawa.
Nie pochodzimy z Meksyku.
Nasza mama tak.
Myślisz, że tata polubiłby Reeda?
Myślę, że tak.
Ślub bez taty u boku to nie dziwne?
Mam zostać starą panną?
Jest to jakiś pomysł.
Podać paniom coś jeszcze?
Ja poproszę Szaloną Znajomą.
Nie znam.
Mozambicka Samba, tylko bez sorbetu.
Nie wygłupiaj się.
Choć raz.
Poprosimy po shocie tequili.
I na tym nie skończymy.
Załatwione.
Shoty? Wiesz, że ograniczam picie.
Almo, twoja siostra się zaręczyła.
Pijemy shoty.
A później opowiem, jak mi się oświadczył.
O Boże.
Było romantycznie.
Muszę się nawalić.
Oto tequila.
Dzięki.
No co?
Za moją siostrę i jej życiowe wybory, które popieram.
Co ty wyrabiasz?
Posuwam cię w tyłek.
Długo będziesz to robić?
Aż się wkurzysz.
Dawaj buźkę.
Obiecasz mi, że nie będziemy jak te nudne pary, które...
biorą ślub, ustatkowują się, mają dzieci i pękają ze szczęścia?
Ohyda. Nigdy.
Dzięki.
Ale takie złe by to nie było.
Przegiąłeś.
Zła odpowiedź.
Znów mnie posuwasz?
Wariatka.
Wcale nie.
- Nie jestem wariatką. - Dobra, przepraszam.
Nie zniosłabym tego.
Ślubu, ogłaszania, że jestem w ciąży,
lekcji fortepianu i bliźniaczych kostiumów w Halloween.
Fakt. Bliźniacze kostiumy to koszmar.
Ale mogłabyś się przebrać za Batmana, a ja za Bruce'a Wayne'a.
Gdy bylibyśmy razem, mówiłbym:
„Batmanie, jesteśmy w tym samym pomieszczeniu,
„więc nie możemy być tą samą osobą”.
To kostiumy dla pary.
Wcale nie.
Jeden to kostium Batmana, a drugi Wayne'a.
Dwóch różnych osób.
Serio.
Nie chcę się ustatkować.
W tej chwili.
Nigdy.
Nie wiesz, co się wydarzy.
Wiem.
Dobra, nie ustatkujemy się.
Będziemy włóczęgami. Albo włamywaczami.
Albo pilotami balonowymi.
Dobre.
A potem statecznymi rodzicami.
Co?
Śpię.
Coś nie tak?
Kręci mi się w głowie.
Cassie, nie!
My nie...
Psiakostka.
Nie.
Nie wyciskaj!
Wszystko gra?
Cassie zachowuje się jak P-I-N-D-A.
O rety.
Cassie, potrzebujesz odpoczynku?
Nie!
Chyba jednak tak.
Chodźmy.
- Proszę. - Chodź.
Cassie...
Potrzymam cię tu, aż się uspokoisz.
Za to mi płacą.
Dziwne, nie?
Nie potrzebuję odpoczynku!
Nie będzie tak źle.
Wiesz, że kolumbijskie plemię Kogi
zamyka dzieci w jaskini?
Wiem.
Czyżby?
A wiesz, że te dzieci siedzą w jaskini
przez dziewięć lat?
Przez ten czas dorośli opowiadają im o tym,
jak wygląda świat na zewnątrz.
Drzewa,
ptaszki,
tęcze, chmurki.
Gdy dzieci wychodzą na zewnątrz i pierwszy raz to wszystko widzą,
są zdumione, że wygląda lepiej,
niż sobie wyobrażały.
I czują ogromny szacunek wobec tego,
co stworzyło ten świat
i zamieszkujące go piękne istoty.
Umiałabyś czuć wobec czegoś taki szacunek?
Mam cię zamknąć w ciemnej jaskini?
Sama niech się pani zamknie.
Dobra.
Też będę w niej siedzieć.
Posiedzimy w niej razem.
Podoba mi się.
Mnie też.
Poszukamy zdjęcia Bekki z dzieciństwa na kolację zaręczynową?
Po to tu jestem, mamo.
Spójrz na to. Po pierwszej wizycie u fryzjera.
A gdzie to, na którym idzie po rynku w Saint Cristóbal,
z jabłkową lemoniadą, śmieje się i...
Wygląda na nim jak mały pijany marynarz!
Co wiesz o Geraldine?
Niewiele. Była matką twojego ojca, a później umarła.
Wyszła za mąż, miała troje dzieci,
straciła rozum.
A to?
Świetne. Znalazłyśmy.
Dokąd idziesz?
Po wodę.
Przyjdziesz w niedzielę do kościoła?
Zależy, jak się będę czuła.
Mamy nowego księdza.
Spodoba ci się.
Interesują go rdzenne ludy.
Podbijanie ich i rabowanie czy...
Badanie.
Spoko. Może.
Rozjaśnisz ten cień nad górną wargą?
Niewiarygodne.
Ładnie wyglądasz, jak się postarasz.
Boże. Muszę lecieć.
Tata z papierosem?
Zdarzało mu się palić.
Nie wiedziałam.
Bo nie chciał.
Palił, jak miał wypadek?
Nie.
- Skąd wiesz? - Czytałam raport.
- Też mogę? - Nie!
Nie mam go. Minęło 20 lat.
Czy są zdjęcia taty, których nie widziałam?
Więcej nie ma.
Zabieram to.
Bierz.
To trochę dziwne, że nie wszystko wiem o moim tacie.
Moja mama miała męża, zanim poznała tatę.
Serio?
Miał dwa miniaturowe szpice,
czerwoną sportową brykę i bił ją tak,
że trafiła do szpitala.
O Boże. Kiedy się o tym dowiedziałeś?
Po studiach.
Chyba nie chciała mi mieszać w głowie,
ale jak dostałem dyplom,
postanowiła się otworzyć.
Mnie to ominęło.
Tata zmarł, zanim miał okazję
wyjawić mi rodzinne sekrety.
Wracam do pracy.
Chcę pogadać o naszej nocnej rozmowie.
Cieszę się, że o tym wspomniałaś.
Rozumiem twój punkt widzenia w kwestii Wayne'a i Batmana.
Jeśli chcesz czegoś, czego ja nie mogę ci dać,
to nie marnuj ze mną czasu.
Nie marnujemy czasu.
Nie wiem, co się jeszcze zdarzy,
ale na razie jest dobrze,
więc nie wybiegajmy w przyszłość.
Tak. Jest dobrze.
Widzimy się później?
Wiesz, gdzie mieszkam.
Bo też tam mieszkasz.
Nie wierzę, że musimy to robić.
Tak, ślub twojej siostry to koszmar.
Kolejnym jest ta kolacja i że wszyscy są szczęśliwi.
Właśnie.
Żartowałem.
Cześć.
Niepotrzebnie się odezwałam.
Lubisz, jak jestem umalowana, więc...
Narób wstydu siostrze w ten wyjątkowy wieczór.
Nie jest wyjątkowy.
Wyjątkowy będzie ślub. To jest kolacja.
Wyjątkowych wieczorów może być więcej.
Poza tobą nikogo to nie obejdzie.
Zawsze miło cię widzieć, Sam.
Sam zbierze dziś parę buziaków.
Wejdźcie.
Jak tylko zechcesz, wychodzimy.
Nie powinniśmy zostać na część kolacyjną tej kolacji?
Almo, fajowy wąsik!
Dzięki, Reed.
Buntujesz się przeciw matce?
- Nie. - Tak.
Miło cię znów widzieć.
Co u ciebie, Beth?
To nie ciebie widziałem na puszce pringlesów?
Dobre, tato.
Na taką reakcję liczyłaś?
Tak.
Skoro wszyscy już są, chciałbym wznieść toast.
Zdrowie Bekki Winograd-Diaz, miłości mojego życia.
Gdy się spotkaliśmy,
byliśmy jak zagubione we wszechświecie fragmenty układanki.
Aż tu nagle „klik”, odnaleźliśmy się i połączyliśmy ze sobą.
Była to układanka z dwóch elementów.
Są takie dla malutkich dzieci.
Za Bekkę i resztę naszego życia!
Kocham cię. Dziękuję.
Zdrowie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Musimy pogadać.
Czujesz się czasem jak na scenie?
Ale ty jedna wiesz, że to przedstawienie.
A pozostali odgrywają tylko swoje role,
bo ty też to robisz.
Myślisz sobie: „To tylko przedstawienie.
„Nie musimy tego robić. A może i nie powinniśmy”.
O czym ty mówisz?
Zerwałam z Samem.
O Boże, wszystko gra? Co się stało?
Pewnie nie pamiętasz, ale mama naszego taty miała schizofrenię.
Wiem. Co z tego?
Była szczęśliwa, a później wyszła za mąż
i założyła rodzinę, bo tak wypadało.
A potem przeszła leczenie litem, elektrowstrząsy
i rozwaliła miotłą telewizor,
który oglądały akurat jej dzieci.
Nie oszalała przez małżeństwo. Miała w mózgu jakiś feler.
Tak. Ale gdy masz tego świadomość,
po co narażać kogoś na skutki?
Dobra. Chwila bolesnej szczerości?
Zawsze mnie pytasz, a ja nigdy się nie godzę.
Widzę to tak:
młodsza siostra wychodzi pierwsza za mąż
i czujesz, że życie ci ucieka.
Nie.
Nie o to chodzi.
Mam wspaniałego faceta i jesteś zazdrosna.
Wspaniałego?
Ale to nic.
Zrozumiałaś, że stać cię na kogoś lepszego,
i zerwałaś z Samem.
Nie dlatego.
To dobrze, że chcesz czegoś lepszego.
O czym ty mówisz?
O tym, że możesz mierzyć wyżej,
ale nie chcesz.
Zamiast wrócić na studia
i zdobyć dyplom, pracujesz w żłobku.
Jesteś inteligentna, ale zawsze źle wybierasz.
Jakbyś chciała dowieść...
Nie wiem, co chcesz udowodnić,
ale nie bój się iść naprzód.
Ja to robię. Ty też możesz.
Mogę przymierzyć pierścionek?
Pewnie.
Boże.
Wiem.
Ten krwawy diament rzeczywiście sprawia, że czuję się wyjątkowa!
Oddawaj.
- Poprosimy shoty tequili. - Robi się.
Nie przesadź. Rano mamy być w kościele.
Może ty. Ja zobaczę.
Nie piję shotów.
Pijesz. Bo twoja jedyna siostra właśnie się zaręczyła.
Też wypiję.
Salud.
Dobra. Kto następny?
Ten, kto ukradł ci meble, miał coś przeciwko pianinom?
To nie jest odpowiedź na moje pytanie.
Teraz ja.
- Pytaj. - Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Co cię najbardziej cieszy w związku z małżeństwem?
Pierwszy raz będę uprawiać seks.
Zalewasz.
Jesteś dziewicą?
Żartuje.
Bo nie zachowujesz się jak dziewica.
A jak się zachowuję?
Przestań flirtować.
Pamiętaj, że jesteś zaręczona.
Prawda czy wyzwanie?
Wyzwanie.
Chcę, żebyś...
ją pocałował.
- Nie. - Tak.
Nie musisz.
Ale chcę. Tylko nie mogę.
To tylko głupia zabawa.
Dobra, jeden mały buziaczek.
Już. Dziękuję.
Po wszystkim.
Do bani.
Pocałunek w stylu wujka Oscara.
Nieprawda.
Wujek całuje was w usta?
A żebyś wiedział.
Dziwaczne.
Nie chcę cię całować jak wujek Oscar.
„Przypatrzcie się ptakom w powietrzu:
„nie sieją ani żną i nie zbierają do spichrzów,
„a Ojciec wasz niebieski je żywi.
„Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one?”
Co to znaczy?
Że nie powinniśmy uprawiać ani przechowywać żywności?
Że w kwestii pożywienia winniśmy zdać się na Boga?
Że sami o nie dbać nie musimy?
Uczestniczyłem ostatnio w spotkaniu kilku grup Indian
z Ameryki Południowej i Centralnej.
Mimo dzielących je różnic co do jednego były zgodne:
że utraciliśmy łączność z naturą.
Zapomnieliśmy, że jesteśmy jej częścią
i że żywi nas ona w swoim rytmie.
Że nie powinniśmy brać z niej więcej niż trzeba,
uznając za to, że...
Gdzie byłaś?
Kto wie? Spójrz na nią.
Wychodzę.
...osiągniemy naturalną równowagę
i będziemy żyć wolni jak ptaki.
Przepraszam.
Dobra, słuchaj.
Trochę wczoraj zaszalałyśmy...
To nie jest zabawne. To moje życie.
Nie zmuszałam cię do romansowania z tym gościem.
Mam nadzieję, że czujesz się wyjątkowa.
Zniszczyłaś coś pięknego.
Nie próbuję zniszczyć ci życia, tylko ci pomóc.
Nie możesz wyjść za Reeda.
Nie lubisz go, bo jest biały i bogaty.
- Nie o to chodzi. - A o co?
Obie jesteśmy wypaczone.
A wypaczeni ludzie wypaczają innych.
Ja nie jestem wypaczona.
Jestem zajebiście szczęśliwa. Nie dyktuj mi,
co dla mnie dobre, bo nie jestem tobą!
Jasne.
Jesteś tak egocentryczna,
że nie widzisz, jak jesteś pokręcona.
Widzę.
Możesz mi wierzyć.
Masz tu swój pierścionek.
Zatrzymaj go sobie.
Tata?